← Powrót do strony

Pojedyncza eliminacja w rzutkach

Przegrywasz raz i odpadasz. Pojedyncza eliminacja to najprostszy format turniejowy, jaki istnieje — i ten, który nadaje finałowi napięcie.

Jak to działa

Gracze są parowani; przegrany każdego meczu odpada, zwycięzca idzie dalej. Drabinka zmniejsza się o połowę po każdej rundzie, aż zostanie dwóch graczy do finału. Przy N graczach potrzeba dokładnie N−1 meczów — szybko do zorganizowania, łatwo do śledzenia.

Wersja FreeDarts

Zamiast od razu zaczynać gołą drabinką pucharową, FreeDarts najpierw rozgrywa fazę grupową, żeby niczyj wieczór nie kończył się po jednym meczu, a potem wpuszcza zakwalifikowanych do drabinki pojedynczej eliminacji, która aktualizuje się na żywo po każdym wyniku.

Zalety i wady

• Za — najszybszy istniejący format: N graczy, N−1 meczów, żadnych skomplikowanych obliczeń. Każdy mecz się liczy, co utrzymuje elektryzującą atmosferę aż do finału.
• Przeciw — nieszczęśliwe losowanie może wyeliminować najlepszego gracza turnieju już w pierwszej rundzie, bez żadnej szansy na rewanż.

Najczęstsze pytania

Co się dzieje przy nieparzystej liczbie graczy?
Gracz lub zespół otrzymuje „wolny los": przechodzi bezpośrednio do następnej rundy bez rozgrywania meczu, zwykle losowany tak samo jak reszta.

Czy najlepszych graczy można rozstawić, by nie spotkali się zbyt wcześnie?
Na tym polega rozstawianie zawodników, powszechne w oficjalnych rozgrywkach. FreeDarts stawia zamiast tego na losowanie po fazie grupowej, co już zmniejsza ryzyko, że dwaj faworyci spotkają się w pierwszej rundzie.

Od ilu graczy sam ten format staje się niewskazany?
Powyżej około piętnastu graczy czysta pojedyncza eliminacja odsiewa zbyt wiele osób po jednym meczu — faza grupowa przed finałem dłużej utrzymuje wszystkich w grze.